“एक ठेच ” माणसाला माणूस बनवते!

*”एक ठेस… जी माणसाला माणूस बनवते”*

जीवन सरळ रेषेत कधीच चालत नाही. ते वळणावळणाचं असतं, कधी उताराचं, कधी चढाचं. पण या प्रवासात कधीतरी अशी एक ठेस लागते, जी केवळ पायाला नाही तर थेट मनाला, आत्म्याला लागते. ती ठेस इतकी खोल असते की पाय रक्तबंबाळ होतो, चालणं अशक्य वाटतं आणि क्षणभर असं वाटतं—आता पुढे काहीच शक्य नाही.

पण हाच तो क्षण असतो…
ज्या क्षणी आपल्याला संपूर्ण जीवनाची खरी जाणीव होते.
तोपर्यंत आपण धावत असतो—लोकांसाठी, अपेक्षांसाठी, नात्यांसाठी, समाजासाठी. पण स्वतःसाठी थांबलेलो नसतो. आणि जेव्हा ती ठेस लागते, तेव्हा पहिल्यांदाच आपण थांबतो. खाली बसतो. रक्तबंबाळ पायाकडे पाहतो आणि मनात एक प्रश्न उमटतो—
आपण नक्की कुठे चुकलो?
आपण नक्की कोणासाठी जगतोय?

त्या वेदनेतूनच आत्मपरीक्षण सुरू होतं. डोळ्यांसमोर संपूर्ण आयुष्य उभं राहतं—आपले निर्णय, केलेल्या तडजोडी, गिळलेले अपमान, दडपलेली स्वप्नं. त्या क्षणी मन खूप थकलं असतं, पण तरीही ते खोटं बोलत नाही. कारण वेदना कधीच खोटं बोलत नाहीत.

आणि मग…
त्या वेदनेतून एक निर्णय जन्माला येतो.
तो निर्णय सोपा नसतो. तो समाजाला आवडेलच असंही नाही. कधी कधी तो निर्णय एकटेपणाकडे नेतो. पण तो निर्णय आपला असतो—स्वतःसाठी घेतलेला, आत्म्याला समाधान देणारा. आणि त्या निर्णयावर ठाम राहणं हीच खरी कसोटी असते. कारण त्या मार्गावर टोमणे असतात, अपयश असतं, पुन्हा पडणं असतं… पण तरीही मन शांत असतं.

हळूहळू लक्षात येतं की, ती ठेस आपल्याला तोडण्यासाठी नव्हती… ती आपल्याला घडवण्यासाठी होती.
त्या जखमेने आपल्याला दिशा दिलेली असते. चुकीच्या वाटेवरून योग्य मार्गावर आणलेलं असतं. त्या वेदनेनंतर जीवनाकडे पाहण्याची नजर बदलते. माणसं ओळखायला येतात, नाती समजायला लागतात आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे—स्वतःची किंमत कळते.
म्हणूनच, जीवनात अशी एक ठेस लागणं आवश्यक असतं. कारण जखम नसती, तर जाणिवा नसत्या. वेदना नसत्या, तर निर्णय नसते. आणि निर्णय नसते, तर जीवनाला दिशा नसती.

जी ठेस आपल्याला पूर्णपणे घायाळ करते, तीच ठेस आपल्याला खऱ्या अर्थाने जिवंत करते.

शब्दांकन :- मारोती बा शिकारे
नांदेड. 8975730818